Wąskim gardłem każdej aplikacji webowej jest baza danych, zwłaszcza na serwerach wirtualnych. Nie każdego stać na serwer dedykowany, zwłaszcza blogera. Trudno też przewidzieć ruch jaki będzie na blogu. Zwykle jest on umiarkowany, ale od czasu do czasu zdarzy się tyle wejść, że strona przestaje działać. Za granicą nazywa się to digg-effect. W Polsce: wykop-efekt. Przygotowując mojego bloga postanowiłem stworzyć własny engine. Założenie było jedno: blog ma nie korzystać z bazy danych i być odporny na masowe wejścia na stronę.

Standardy W3C przywodzą mi na myśl taki stary, sowiecki dowcip: czy to prawda, że na Placu Czerwonym w Moskwie rozdają samochody? - Tak, ale niezupełnie. Bo nie w Moskwie, tylko w Leningradzie, nie na placu Czerwonym, lecz na ulicy Rewolucji i nie rozdają, a kradną. Podobnie jest ze standardami W3C, które większość webmasterów uważa za wytyczne odnośnie tworzenia stron WWW, podczas gdy są to ogólne wskazówki dla producentów przeglądarek internetowych.