Gdy polski rząd potwierdził zamiar podpisania dokumentu ACTA, internauci zorganizowali protest w sieci, co było zaskoczeniem głównie dla polityków, ale i komentatorów. Spodziewano się, że na wirtualnym proteście się skończy. Internauci byli do tej pory traktowani jako przedstawiciele zamkniętej subkultury, którzy nie interesują się światem zewnętrznym. Zbyt młodzi by mieć swoje zdanie i zbyt podzieleni, by się zbuntować. Z roku na rok sytuacja ulegała zmianie. Ludzie zaczęli tworzyć coraz silniejsze społeczności, które mimo częstej różnicy poglądów potrafiły osiągnąć kompromis w kwestiach większej wagi. Mimo dużego rozproszenia i braku klasycznej organizacji okazało się, że społeczności internetowe potrafią mówić jednym głosem i samoczynnie organizować się, gdy wymaga tego sytuacja. Pojawiły się pierwsze oddolne inicjatywy, które działaniem wykroczyły poza granice sieci.

Dzisiejsi politycy, artyści, dziennikarze i właściciele korporacji to w zdecydowanej większości osoby, które dzielą dwa pokolenia względem najaktywniejszych internautów. Dlatego głos tych ostatnich, mimo że coraz głośniejszy, jest marginalizowany. Pokolenie 50 i 60+ wykorzystuje Internet instrumentalnie, przejawiając brak zrozumienia dla technologicznych i społecznych zmian, zachodzących w nowym medium. Widać to doskonale po reakcjach wymienionych grup na podpisanie przez Polskę dokumentów ACTA.

Wydarzenia towarzyszące tworzeniu ACTA i dyskusje na ten temat w polskich mediach to istna komedia pomyłek. W ciągu jednego dnia wybuchła afera, w której wszyscy się pogubili. Nie wiadomo kto i po co stworzył ACTA, nikt nie przyznaje się do wprowadzenia porozumienia do Polski, posłowie którzy byli za mówią że nie byli za, muzycy obrażają się na internautów, a czołowa informacyjna stacja telewizyjna zaprasza do studia komentatorów, którzy mówią, że nie mają pojęcia o co chodzi, bo o sprawie dowiedzieli się przed chwilą od dziennikarzy tej samej stacji. Jeśli zapomni się na chwilę o ACTA jako o międzynarodowym porozumieniu i spojrzy na sprawę z boku, zarysowuje się groteskowość całej tej sytuacji.

Na jednym ze spotkań roboczych w sprawie pewnego projektu edukacyjnego jednym z gości była pani profesor - pracownik dużej, państwowej szkoły wyższej, zajmująca się zarządzaniem komputerami i oprogramowaniem na swojej uczelni. W pewnym momencie rozmowa zeszła na boczne tory i pani powiedziała, że informatyzacja edukacji w Polsce zaczęła się od pecetów. Zaoponowałem wtedy, przypominając o komputeryzacji szkół w latach 80. Pani odparła wówczas: "no tak, tak, ale to były nieliczne Commodore i Atari". Co w takim razie z produkowanym w 1986 roku na zlecenie Ministerstwa Oświaty komputerem szkolnym Elwro 800 Junior? Z rozmowy wywnioskowałem jedno: mamy dziś nowe podejście do nauczania informatyki w szkołach, zupełnie inne od tego, które pamiętam sprzed lat. Kiedyś problemem był zakup komputera, ale jeśli udało się go zdobyć, lekcje informatyki były prowadzone nawet z wykorzystaniem jednego urządzenia. Dziś informatyka w oświacie skupia się na zdobywaniu sprzętu. Wszystkie pieniądze, te z budżetu i z dofinansowań UE, wydawane są na przetargi na zakup komputerów, drukarek, skanerów i licencji, a także remont sal. Na koniec pracownie stoją przez większość czasu zamknięte, bo nie ma pomysłu na inne ich wykorzystanie niż dwie nudne lekcje informatyki tygodniowo dla każdej klasy.

Dyskusja na temat przyjęcia przez Polskę międzynarodowego porozumienia ACTA ogarnęła cały polski Internet i media. Rozpoczęła się akcja protestacyjna, organizowana przez wybrane serwisy internetowe. O dokumencie i jego negatywnych skutkach dla Internetu i społeczeństwa informacyjnego napisano już wiele, choć nie na tyle dużo, aby wyczerpać temat. Od siebie dodam kilka spostrzeżeń na temat definicji posiadacza praw autorskich, który może korzystać z narzędzi zawartych w porozumieniu.

Kilka dni temu zostałem poproszony przez znajomą firmę o zmianę kilku rzeczy w funkcjonowaniu jej strony. Sprawa dość prosta, normalnie powinna zająć kilka minut i po sprawie. Po wejściu na serwer i sprawdzeniu jak strona została wykonana złapałem się za głowę. Przy tworzeniu strony zostało wykorzystane wszystko co się da, w tym jQuery, Smarty, PEAR, PDO, edytor WYSIWYG, darmowy CMS, a wszystko to spięte kodem PHP napisanym w języku obiektowym, ze wspomaganiem modrewrite. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie to, że kod strony składa się z 5116 plików i 538 katalogów i służy do obsługi witryny, która składa się z czterech prostych podstron.

Producenci urządzeń zasypują nas coraz większą liczbą elektronicznych gadżetów, w jakie wyposażone są kupowane przez nas produkty. Minikomputery sterują już naszymi pralkami, lodówkami i samochodami, a moda na minimalizm obsługi, znany z produktów Apple, powoduje, że urządzenia zaczynają myśleć za użytkownika. Niestety, coraz częściej odbywa się to kosztem funkcjonalności produktu.

Onet to największy polski portal i jedna z najstarszych stron internetowych w naszym kraju. Lider długo zwlekał z wydaniem własnej aplikacji dla iPada, służącej do przeglądania treści portalu w zwięzłej formie na dużym ekranie dotykowym. W tej dziedzinie Onet został wyprzedzony przez większość konkurencji. Swoje programy na ten popularniejszy tablet mają od dawna nawet gazety, takie jak Przekrój, Newsweek czy Polityka. W pełni cyfrowy Onet, który od samego początku wykorzystuje najnowsze technologie IT, dał się więc wyprzedzić redakcjom, które u swoich podstaw mają technologię Gutenberga. Ale w końcu Onet się obudził i miesiąc temu opublikował dedykowaną aplikację dla iPada o nazwie Onet News. Z napisaniem tego tekstu specjalnie czekałem miesiąc, dając twórcom programu czas na naprawę jego działania. Aplikacja posiada bowiem kilka dużych błędów, które utrudniają korzystanie z interfejsu i dyskwalifikują program jako taki. Wady są nie tylko uciążliwe, ale i... unikalne. Nie spotkałem wcześniej aplikacji posiadającej tego typu błędy. Onet stał się więc liderem także w nowej, niechlubnej dziedzinie.

Od prawie roku korzystam z telefonu HTC Desire z systemem Android. Zdążyłem się przyzwyczaić do jego interfejsu, pracy w chmurze i mobilnych usług Google. Niestety, z przykrością muszę stwierdzić, że system Android i skupiona wokół niego platforma sprzętowa nie są produktami dopracowanymi, a użytkownicy są traktowani jak betatesterzy. Występuje zjawisko nierówności sprzętu. Są egzemplarze, które działają poprawnie, ale są i takie, w których wiele rzeczy działa nie najlepiej. Problemy, na które się natknąłem, nie dyskwalifikują systemu i sprzętu jako takiego, ponieważ najczęściej można je obejść lub ostatecznie zrezygnować z pewnych funkcji. Są to jednak niedogodności, które nie powinny występować, ponieważ dotyczą platformy, która - według prognoz - ma zdominować światowy rynek w ciągu najbliższych kilku lat.

Platforma telewizyjna Cyfra+ jest już w sieci. Postać w reklamie telewizyjnej informuje nas, że posiadacz Cyfry+, gdy będzie poza domem, będzie miał dostęp do Cyfry+ Online w laptopie, wystarczy tylko dostęp do Internetu. Po bliższym przyjrzeniu się informacjom prasowym na ten temat okazuje się, że online udostępnianych jest kilka programów telewizyjnych, można za darmo obejrzeć wybrane pozycje z oferty Cyfry "na żądanie" oraz płatne nowości filmowe w formie VOD. Ponieważ mam dostęp do Cyfry+, szybko założyłem konto w nowej usłudze i sprawdziłem, jak mają się obietnice do rzeczywistości. Niestety, zawiodłem się.

Jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że Internet jest i działa. Ale czy działa dobrze? Moje pokolenie wychowało się w czasie pierwszych komputerów, które nie były podłączone do sieci. Wraz z dostępem do Internetu pojawiła się możliwość oglądania prostych stron internetowych, korzystania z poczty czy grup dyskusyjnych. Wszystko działało w miarę dobrze, do czasu upowszechnienia się Internetu do postaci, jaką znamy od niecałej dekady. Dziś Internet wykorzystuje się do wszystkiego. Niestety, pierwotne standardy i protokoły sieciowe, stworzone do prostych celów, obrosły w rozszerzenia, dostosowujące ich działanie do potrzeb współczesnego użytkownika. Internet jaki znamy jest więc z pozoru bardzo nowoczesny, ale u podstaw oparty o przestarzałe technologie. To dlatego mamy problemy ze spamem, wirusami, przeciążonymi serwerami czy dostępem do wybranych stron. I chociaż nie każdy z nas te problemy zauważa, to i tak wszyscy płacimy za ten stan rzeczy. Ponosimy przecież koszty utrzymania całej infrastruktury i godzimy się na ograniczenia, wynikające z konstrukcji sieci.

Sifteo Cubes to kilka małych prostopadłościanów, mieszczących w sobie kolorowy wyświetlacz, mini komputer i zestaw sensorów. Wynalazek ten przenosi zabawę z komputera z powrotem na stół, na którym kiedyś, gdy pecety nie były tak popularne jak dzisiaj, rozkładało się gry planszowe. Sifteo Cubes ułożone na stole pełnią funkcję elementów elektronicznej i interaktywnej gry planszowej. Ułożone jeden obok drugiego lub jeden na drugim wykrywają obecność sąsiednich elementów. Można nimi również obracać w przestrzeni, trząść i naciskać, a wszystkie ruchy odczytywane są przez zestaw czujników. Ich odpowiednie ustawianie względem siebie, powiązane z odczytami sensorów, stanowi mechanikę gry, której rezultaty oglądamy na miniaturowych wyświetlaczach LCD, łączących się w jedno pole gry. Ktoś kto uważa, że tylko Apple ma monopol na wymyślanie rewolucyjnych gadżetów, jest w błędzie. Produkt właśnie trafił do sprzedaży w USA i Kanadzie, zapowiadając kasowy sukces. Zestaw kosztuje 149 dolarów (ok. 470 zł) i składa się z trzech interaktywnych elementów, dwóch gier i ładowarki. Kolejne gry można kupić w sklepie producenta w cenie kilku dolarów za jeden tytuł. Można również rozbudować zestaw do sześciu elementów, co zapewni dodatkowe wrażenia w czasie zabawy, ale do gry wystarczą trzy podstawowe elementy.

"Deloitte Technology Fast 50" to coroczny ranking, odnotowujący najszybciej rozwijające się firmy technologiczne. Wyniki podawane są z podziałem na regiony świata, gdzie Polskę przypisano do Europy Środkowej. Dwa lata temu przyjrzałem się rankingowi za rok 2009. Polskie firmy zajęły wtedy wysokie miejsca w rankingu. Niestety, zdominowały kategorię "Internet", podczas gdy firmy z innych państw zanotowały rozwój w bardziej perspektywicznych kategoriach, takich jak "oprogramowanie", "telekomunikacja i sieci" oraz "półprzewodniki". Tegoroczne zestawienie Deloitte daje kilka nowych informacji o stanie naszej branży technologicznej. Polskie firmy ponad dwukrotnie zwiększyły swój udział w gronie najszybciej rozwijających się przedsiębiorstw naszego regionu, nadal dominują w kategorii "Internet", ale pojawiły się również w grupie "telekomunikacja i sieci" oraz dwukrotnie zwiększyły swój udział w kategorii "oprogramowanie". Jednocześnie, mimo większej reprezentacji w rankingu, polskie firmy znacznie ograniczyły tempo rozwoju. W rezultacie Polska straciła tytuł najszybciej rozwijającego się kraju w regionie, odnotowując spadek z pierwszego na trzecie miejsce, dając się wyprzedzić Czechom i Rumunii.

Dziennikarze zwykli narzekać na niski poziom internetowej dyskusji. Ale i do nich samych jest o co się przyczepić. Redaktorzy wielu tytułów popełniają bowiem dużo błędów językowych. Łona - szczeciński artysta hip-hopowy - w swoim utworze "To nic nie znaczy" skrytykował dziennikarzy radiowych za używanie na antenie takich błędnych sformułowań, jak "przekonywujący", "drugi maj", "wyłancza" i "w cudzysłowiu". Ponieważ każda redakcja posiada swój serwis internetowy, a wiele z nich jest powiązanych z portalami (np. Wyborcza z Gazetą.pl, TVN z Onetem, RMF FM z Interią), mamy możliwość szybkiego sprawdzenia jak w praktyce wygląda przestrzeganie ustawy o języku polskim przez dziennikarzy.

Czym zajmuje się branża IT - wie każdy. Firmy tworzą strony, sklepy, CMS-y, CRM-y, gry i kalkulatory online oraz inne twory internetowe. Ale to nie wszystko. Tajemnicą poliszynela w branży IT jest grupa projektów, którą wykonawcy się nie chwalą. Nie znajdziemy ich w żadnym portfolio, bo oficjalnie tych produktów nie ma. Ich nieetyczny charakter rzucałby zbyt duży cień na twórców i zleceniodawców.